Yaşam.... son zamanlarda ilk olarak söyleyip de devamını getiremediğim, sonra cümle içerisinde kullanamadığım bir kelime. zaten kendi başına o kadar çok şey ifade ediyor ki... istediğin herşeyi yükleyebilirsin üzerine:mutluluk, seviç, tebessüm, acı, keder, hüzün,... ama nedense derinden olan yaralar söyletiyo bu kelimeyi daha çok, yürek sızlatan. kimsenin gözleri içten gülerken, öylesine güzel hem de, yaşam... la başlayan cümleler türetmez durduğu yerde!
bir ağaç gibiyiz aslında hepimiz... hani biliyorsunuzdur çoğunuz kurtuluş ile kolej durağı arasındaki yeşil yolu (tabi bahar ve yazlarda öyle oluyo) baharın başlarında belediye daha iyi büyüsünler diye budama işlemleri yapıyo düşünsenize daha iyi büyüsünler diye kollarını kesiyorlar, canlı olan yanlarını yani ... ağaçların ayaklarının dibine düşen dallarına bakınca dibime düşen dallarım geldi aklıma son yıllarda hangi huylarımı, alışkanlıklarımı, özelliklerimi, değerlerimi, sözlerimi, yazılarımı, gecelerimi ve gündüzlerimi budamadım ki diye düşündüm sırf daha iyi olayım diye... evet insan herhalde budandıkça büyüyo hani diyoruz ya bazen keşke hep çocuk kalsaydık diye çünkü o zamanlar istediğimizi yapıyo bize kızan annemize bile annee diye ağlayarak bakıyo ve yine onun göğsünde buluyorduk emniyeti...
yaşam, bu süreç içinde budandığımız için zor geliyor.Aslında zahirde yükümüz hafifliyo ama ne gariptir ki giden yük insana sanki daha ağır bişey yüklüyo hem daha ağır hem daha hafif ama sanırım ikisinden de daha güçlü.......